Kampvuur verhaal
Eén legende, twee stemmen
Waarom het verhaal van Moeshoe er 's nachts anders uitziet dan overdag
Elk verhaal wordt beïnvloed door wie het vertelt en wanneer. Dat geldt ook voor het verhaal achter Mundos Forge zelf de legende van Moeshoe staat letterlijk in twee versies op onze "Over Ons" pagina, en welke je te zien krijgt, hangt af van of je licht of donker modus hebt aanstaan.
De kern is in allebei hetzelfde: ooit was Moeshoe geen draak, maar een rondtrekkende bard. Hij verzamelde verhalen op zijn reizen van koninkrijken, van helden, van werelden die niemand anders had gezien. Op een dag werd hij zelf een draak, en met die kracht bouwde hij zijn Smidse: een plek waar alle kennis van het multiversum samenkwam. Niet om te bewaren voor zichzelf, maar om door te geven aan wie dapper genoeg was het te zoeken.
Duizend jaar later gaf hij zijn levenswerk door aan zijn drie zonen: Mundo, Vane en Keesje. Dát verhaal staat vast. Hóe het verteld wordt, niet.
Twee versies, één waarheid
Zet je site op licht, dan lees je "Over Mundos Forge" warm, helder, bijna gezellig verteld. Zet je 'm op donker, dan verschijnt "De Legende van Moeshoe" dezelfde gebeurtenissen, maar in een register dat meer aanvoelt als een mythe die je aan het kampvuur hoort.
"Lang geleden was Moeshoe geen draak, maar een rondtrekkende bard met een onverzadigbare nieuwsgierigheid."
"Voor de schubben, voor de vlammen, was er een bard. Een mens, met niets dan een lied en een hongerige geest naar weten."
Zelfde bard. Zelfde reis. Maar de nachtversie laat meer ruimte voor mysterie: "een nacht die niemand meer navertelt", "vlees werd schub, stem werd vuur." De dagversie vertelt gewoon wát er gebeurde. De nachtversie laat je vóélen hoe groot dat moment moet zijn geweest.
Waarom niet gewoon één versie?
Omdat een legende die duizend jaar heeft standgehouden, volgens ons niet in één toon past. Overdag vertellen we het verhaal aan iemand die net binnenkomt en gewoon wil weten waar deze plek vandaan komt. 's Nachts vertellen we het aan iemand die al aan het kampvuur zit en liever wordt meegenomen dan geïnformeerd.
Het is dezelfde reden waarom Mundo zelf overdag een gastheer is en 's nachts een verteller: het uur bepaalt niet wát er verteld wordt, maar hóe.
Wat overblijft is geen einde, maar een erfenis die ademt in elke toon waarin ze verteld wordt.
Het motto dat overal hetzelfde blijft
Eén ding verandert nooit, in geen van beide versies: het motto dat boven Moeshoe's poort gebeiteld staat, en dat zijn drie zonen tot op vandaag met zich meedragen.
— Het Kampvuur van Mundos Forge —
